1dc6130a

De 4e brief: Lieve Vos ✒️🦊🗺️

Sun, 26 Oct 2025 22:06:33 GMT

Lieve Lezer, Lieve Edese Vos, dank voor uiteenzetten van mijn verhaal als ED-erse dakloze. Dank voor je moeite in onderzoek. @Marc van den Woude, ook dank dat je onbewust een tijdlijn maakte
��van hoop tot teloor van NAH tot PTssssst met nog 4 afkortingen erbij. Je hield zelfs bij tot mijn pijnlijke: (link)
�� van te dakloos naar woorden ✒️En je beschreef m'n systeem/ haar klucht en... hier vindt met het terug... Mijn akkoorden, jouw woorden; ▶️⬇️

Zonder reclame; ik ken na benadeing de EDESE VOS ook echt gaan kennen als 'Edese BEST betrouwbaar, veelzijdig, poltiek als maatschappeijke georiënteerde GRATIS mediaplatform''

Marc van der Woude, publiceert en onderzoekt spitsvondig maatschappelijke belangen. Wij (de daklozen uir @GemeenteEDE schreven de VOS voor hulp. Een song ontstond voor Ede's meest vasthoudende nieuwsbron: NA 1,5 jaar vasthoudendheid Marc en trawanten tot diepst in mijn AVG, dank voor de kranten. Every city - ik gun je een fox or so. Hij was integer ermee.

NB: EDE STAD,

��: Vergeet nooit hoe hard de inzet is van iemand die zich inzet voor maatschappij en politiek zonder en financieël belang in te zien. En zelfs mijn Drama Tijdelijk verkoos. Waar 'echte' journalistiek niets uitzocht. #Sorry, das, mijn mening zonder betaalmuur benaderd en gekregen...#Steun #MediaAandacht #Be Blessed!

e artikelen op volghorde rondom Marc en redacteuren hun onderzoek rond #Ede & #dakloosheid: De Vos SPITSTE zijn oren eraf. #Mee2

Aan u een mening:' Wrong of right: Peace or fight?

HET BEGIN: De edese Bos onderzoekt al langer dakloosheid op maatschappelijk en politkike niveau: daklozen - Edese Vos

ONS 0. PUNT; Edese daklozen slapen nu in tentjes naast het spoor - Edese Vos

---The Tory of my people and me as An anoniem tot 40 trauma's deep in één jaar:

1. Dakloze Wesley: 'Er wordt meer óver ons gepraat dan mét ons' - Edese Vos

2. Dakloze Albert: 'Je moet kunnen vallen en weer opstaan' - Edese Vos

4. Vandaag werd ik geteld - Edese Vos

5. Botsing op Batelaar: liever pelgrims dan daklozen - Edese Vos

6.❤️ A. van het Nederlands Dagblad DANKJEWEL : Retraitegangers hebben niks te zoeken op een terrein in Lunteren dat voor kansarmen was bedoeld - Nederlands Dagblad. De kwaliteitskrant van christelijk Nederland

7. Leger des Heils: de vrome belofte en de harde werkelijkheid - Edese Vos

8. Leger des Heils maakt eigen hulpverlener dakloos - Edese Vos

9. De vernederende afsluiting:

Huisuitzettingsdrama: Leger des Heils zet politie in tegen pers - Edese Vos - LDH breekt WET en nood.

�� Marc de VOS zijn intergriteit overlegd op mijn verhaal als BONUS -Ervarindeskunsdigdig is men van hart: #ctpss #ontwikkelingsstoornis

10. Wat is een posttraumatische stressstoornis? - Hersenstichting

Na dit artikel : EdeseVos, je bent de neutraalse zegen die een lijp als ik zich wensen kans. Je bracht ALLES samen! Als echte onderzoeker! On cam! (wiedraaide door? �� )

11: Ede telt 451 daklozen – maar velen blijven onzichtbaar - Edese Vos

Kies zelf 12 als je wilt: Das mijn ware verhaal: een puppy ander tanden: ‘Ik kan niet zijn wie ik ben als ik geen veiligheid heb’ - Kansfonds

Ik vlucht waar #vrede mij straks huistl (ze is echt lief en bokst ;) Check De Vos zijn links voor meer! EN HEB JE EEN KAMER VRIJ; CONTACT MIj!

Z ie meer : �� www.edesevos.nl ✒️�� vóór Eden Stad en meer.

De 3e brief - Lieve Straat

Thu, 23 Oct 2025 17:44:29 GMT

Lieve straat, drogi street:

I k ben té dakloos voor woorden...
En ben er een NR 1 LIST 4 héél dakloos ENG NL voor aan het maken...

Een sloot zonder akkoorden. En dit is een *Trigger warning* voor de meest gelaagde blog onder haar linken en woorden...
IK VLUCHT van je, hoe een multiculturele vis gij straat ook bent. Geef ik je hier de opening, een intro en tóch echt een begin... Mijn toevluchtsoord was en ben je. Dit is geen normale brief. Men mag kiezen hoe ze je leest.
Aannames gaan namelijk gemakzuchtig - like a walk in the park - en geloof et of niet, zomáár op je rond en Polen haten we het hardst en gegrond, maar noemt men jouw ‘Drogi Polaku’ waarschijnlijk niet. - Dat betekent lieve Pool, zoals ik hen ook vertaal. Lieve straat… Hier een brief, van je Tas, een dakloze met a map which hurts like hell en die je bewandelt. En dat al jaren en dat x 3 real time tot waar een kleuter tellen kan . Dakloze Nederlander heet je dan.
En toch…

Deel 1

Lieve straat, - lets have a break - a serious one , je kent t wachtwoord: ⏪
Maar, ik twijfel of je mij wel kent, terwijl we het laatste anderhalf jaar elke avond samen gehuild hebben. Op elke hoek kwam ik je tegen, steeds gingen we samen op, nooit waren we ver uit elkaar en waarom moet je nu ineens zo volwassen doen? Waarom zeg je mij dat het klaar is. Dat het uit is. Dat ik een risico ben voor jou en jij voor mij en mijn trauma's. Dat heet bindingsangst. Of op zijn minst hechtinggestoord. -Toch?
Zoals iedereen iets heeft. Elk persoon een kloon elders op deze kloot. En elke staat eigen straat, kaart, cultuur en zelfs stappen voorwaarts, do we play? Ja we spelen een ‘uit en thuis’ wedstrijd, all-in the game en iedereen kan zich verstappen. -Zoals ik steenkool engels as you.
Want als dakloos persoon leer je snel. Waar ik als kind slechts nog je tegels dwangmatig telde.
As a game i NEEDED to play . Simpel om te overleven, right? Do you remember?
Voeg mij als dakloos dichter aan je toe, zoals elke schrijver plagiaat pleegt, tot beats op mijn text en j ij slaat op je slechts... En je hebt brievenliefde, de straat in een blog. Een brief aan mijn vragen en publiek en alsnog... lijken wij 2 op elkaar. We hebben geen geheimen, dragen die van allemaal en van binnenuit ben je een hoer, want met allen pleeg je overspel. Why? Ik doe mee trouwens, ik ben je taal gaan spreken en baal van je woordporno.
IK BEN een huis van bewaring...

Deel 2

Ik wil dus sorry zeggen , naast het dankjewel dat je elke avond met mij huilt. Oók iets korter dan deel 1. Want je komt altijd in fragmenten. Kent je eigen tijden, oplossingen, heelmeesters en stinkende wonden. In de nacht vaak, als we wakker zijn van ellende en dronkenschap of wolvengehuil op vreemd grondgebied gaan onze grondvesten schudden. Een jacht tussen de huizen door, de stegen, op je stoepen en langs je randen. Een totaal niet dagelijks leven, met wapens, bedrog en even laf als de bovenlaag, maar net zo multicultureel, functioneel en draaiende op een niet diplomatieke politieke samenleving van buitenstaanders. -Daklozen vooral. (En zoals ik, verwarde personen...)
Maar de échte buitenstaanders die binnen huizen hebben geen idee van ons liebe straat. We heulen met de vijand onder ogen zoals een nazi altijd onbegrepen zal blijven. Zelfs als we het proberen met zn allen of net als de meeste onder ons geframed zijn op jouw tegels en onder je regels. In mijn ogen een afkorting der wijzen die op wc’s hangt. En dat ben ik niet. Streetwise enzo.

Deel 3

Ik ben a little rainbowpony and a bit more . Zonder bit, altijd pride en soms nog hoop.
Maar wel als een wild paar galopeer ik, - de dakloze vrouw, die óók over je vlucht .
En je vlucht mee. Dwars door mijn CPTSS. And less afkortingen alsjeblieft. (want ik deal ook een NAH en wat andere shit OP jou.) Zoals we in NL minder buitenlanders roepen maar de grootste kenners der steden en straten zijn. (Denk Uber eerlijk hier)
Maar wie zijn wij, outsiders en little pony's : rauwer dan de pijn die je elke, elke, elke, elke dag draagt.
En straat, onze zielen zijn verweven geraakt, still.
Be still , krijg ik als gelovige dakloze dame dan ook vaak te horen als iemand loco mi casa tu casa met me komt doen en dan de deuren sluit nadat het zondag is geweest. Want ook jij, mijn geliefde straat, kent heb en ikzelf heb geen privacy. En dan klaagt men als mijn brievenliefde en mails doen horen... alles wat in alle talen spreekt en zwijgen is het lot. Van de straat. Niet de mijne.
Dat betekent dat die break up er moet komen tussen jou en mij. Want dit voelt als second rape . -En dat is toeziende zwijgen wat iedereen op elke hoek moet horen. Dat mensen onverhoopt en zonder schuld dakloos kunnen worden... Zoals ik. 3 x. Het is de herhaling waard:

Laatste deel:

Op elk van jouw hoek heffen kroegen en kerken beurtelings hun lied. Jij getuigde je ware aard door er te zijn. En ik WAS hulpverlener - Zonde: maar wijsheid mag doorgegeven worden . In stilte. In spreken. Op een wc. Of een instelling waar ikzelf zit te schijten omdat ik even van je af moet.
De waarheid ligt op straat en we weten het, maar houden stil. Omdat jij het wil?
Nee. You are with me. En ik schrijf in mijn dagboek deze brief.
En dit is God. Voor mij. En ECHTER. Dan wat men over mij gelooft. Of over jou. Lieve straat...

Want brievenliefde kent lagen .
Zoals mijn God in een heel ander land – en dat was op los zand - ook geen hol bezat om in te schuilen. Als een vosje in de wijngaard ken ik je dan ook ongeveer al even lang en mijn hele leven moet ik al tegels tellende om je huilen. En we mogen dan een pact hebben gesloten omdat ik praktisch op je ben geboren, maar als kind van de staat… Ik stond en was paraat. Net als jij. Ben ik een act geworden. Zonder P, van Pool en pluspunten enzo. De zorgverlener die steeds weer viel. En wie was jij? Ik denk: 'Mijn God! Mijn God?' Maar ik leg de rollen neer. Een voor één.

Slot:

Want zoals Hij in een heel ander land zonder hol moest ik al -dwangmatig- tegels tellende om je huilen. De wereld. De bitch met veertig trauma's deep in mij. Maar vooral: toen al; De maatschappij. En we hebben een pact hebben gesloten omdat ik praktisch op je ben geboren, maar als kind van de staat… Ik stond en was paraat. Net als jij.. Volwassen. En wie was jij?
Want ik ben te oud. Om je op te vangen. En leg mijn lagen af. In geschiedenis had men een vak dat bij nacht elke lantaarnpaal aanstak. Met een kaars. Als kind kende ik geschiedenis. En regels. Jij straat, bent tegels en onze paden kruizen misschien ongewild steeds weer.

Maar ik ben te oud, hou (van) je vernieuwing en neonborden en het plassen van je hondjes tegen mijn ontstoken palen en verhalen van dankjewel en sorry dan. Maar lieve STAD , straat…

Sorry van je daden. Je eindeloze kreet en iedereen die zegt dat ze je kent…
Maar: Dank voor je daklozen, immigranten, bankjes, doelloos verslaafd op dood na het leven.

Liefs, Tas – (een rechtstaattheologie van uit pen-->) MET zegen.

PS. Je vergat mij niet - Dus HIER je Nederlandse lied . - De official van deze brief: Lieve Stad...

Mijn EDE Point of View in t Engels -- > download die heb je HIER -bijdehand.

Lieve cliënt...

Sat, 04 Oct 2025 11:40:06 GMT

Lieve Cliënt...

Dit is de tweede brief, de échte nadat ik mijn exen en jou dit al schreef..
IK MOET WAT KWIJT NU IK DAKLOOS BEN en het woord 'cliënt' mij binnenstebuiten schrijft nu ik haar ken en ben. En ik dacht het altijd allemaal wel te weten. Ik moet dus een brief aan je kwijt. En ik meen het omdat ik het omdat ik net als jij, het soms niet meer weet. Ik voel me een nummer. Geen mens.
Ik leg mij neer, exact naast jou op een nacht en dag opvang. Daar waar mijn werkgever mij bracht, onder controle en macht... Maar als professional spreek ik hier een laatste x. Ik leg mij neer: Luister maar:

Want lieve cliënt,

Ik heb aan tafels gezeten waar besluiten werden genomen, mappen vol cijfers, woorden die over mensen heen rolden.

Soms leek ik de stem van beleid,

soms slechts een handtekening onder stilte.

Ik heb ook nachten op straat geteld,

het geluid een bankje dat kou bewaart,

en de blik van voorbijgangers die doen alsof ik lucht ben.

��️Ik was een hulpverlener toen een hoopverlener en nu ben ik slechts taal. ✒️

Ik heb systemen gevuld met mijn eigen naam,

codes die mij kleiner maakten en nu andersom. Verloren functies, brein niet aangeboren kapot door een val zo diep ook mijn zicht kapot en ik keek naar letters. Ik leef op medisch voedsel en geloof. PTSSsssss. Kort mij maar af.

Ik heb in kamers gezeten met een act die macht suggereerde. Sleutels aan mijn broek die ik nu mis. Niet het gevoel. Maar ieder zijn veiligheid. Ik was het midden. De ervaringsdeskundige. En ik heb in kamers gezeten met sleutels buiten bereik waar muren telden hoeveel ik waard was. Dat noemen ze beleid in kwetsbaarheid.

Kracht is de prediker zonder kansel,

de klokkenluider zonder bel,

de profeet die fluistert in een tijd

die geen oren meer draagt. Tis net wie er luistert. Soms rijmt mijn leven,

soms valt het uit elkaar als een zin die te vroeg stopt.

Soms breek ik mijn stem om ruimte te maken

voor adem die nog niet weet of ze blijft.

En steeds weer deze spiegel:

ik zie besturen, directie, politiek en noem ze bobo's zo lief en een gevangene, een dakloze, een patiënt.

Maar als ik goed kijk,

zie ik mezelf in de gebroken eenheid die weigert onzichtbaar te zijn. Maar wel is belooft door mijn God.

Ik ben geen hokje, geen drol, rol papier noch is Hij.

Ik ben Zijn stem. En zolang die klinkt,

bestaan wij. Wij. Wij zijn naasten. De ervaring die telt. Al kwam deskundigheid te laat. De bestuurder die tekent, de directeur die rekent, de wethouder die belooft. De junk die rooft en geen afval is. Ik mis. Zoveel. Dakloze personen die wachten en de verslaafde die vlucht, de rotzooi van stigma en klucht

de gedetineerde die telt.

Dagenlang relt.

De patiënt in mij door stress die geen stilte kent. En nu leg ik ze neer.

Eén voor één.

Want ik ben geen rol, geen functie, geen hokje. Geen drol. Ik ben de stem die blijft,

wanneer dragen wij één lichaam? Ik liefheb jou eenheid zo zei God zacht.

Wij zijn het falen en de oplossing,

de macht en het misbruik van zelfs een Kruis.

En in dit huis van papieren muren

roepen wij samen; allen voor één. Maar welke ene voor allen dan?

Zo begon het vergader opnieuw. Waar begon dit ook alweer?

��Als je wilt kun je het hele album luisteren:�� De Wolven Huilen, ��
Maar hier: hier heb je deze brief muzikaal, want ik leg mij neer.

Jij en ik, we zijn allemaal een verhaal. En meer.

Toch cliënt? Of noem ik mijzelf nu liever deelnemer?

Liefs, je Tas ��

Tweede brief - Lieve cliënt

Fri, 26 Sep 2025 01:54:13 GMT

Lieve cliënt(en)

Ik noemde jou/jullie al in m’n eerste brief... Of je nou mijn ex bent, een ex-gedetineerde, dakloze deelnemer, een junk of één van de mensen die ik heb begeleid. Ik herken mijzelf in jou. Au. En wauw, ik kom hier via een brief aan mijn exen. Jij weet hoe exen werken… Ik ben je ex begeleider. Voor eeuwig….

Laten we eerlijk zijn. Deze brief gaat niet over jou. Is wel aan jou. Ik vond mij in jou.

En ik kan niet wachten dit te te vertellen, ik heb nu alleen even een break - ik link je als ik er weer ben...

(je kunt ondertussen mijn muziek even 'doen' als je hier toch bent belandt... KLik nieuwsgierig tot je kunt lezen op ---> - Trauma in spraakstand , want hier hoor je waar ik het over ga hebben naar ons schrijven toe gezongen...

Dit gaat dan niet over (zorg)relaties maar dat begreep je al, toch?

Laten we er wel weer over schrijven, als hoopverlener dit keer...

De eerste brief - Lieve exen

Fri, 19 Sep 2025 22:17:49 GMT

De eerste brief...

Lieve exen,

Als je ECHT mijn ex bent; JIJ kent mij: dit is ‘t begin. Jij was vaak ‘t einde.
Dit is een dankbrief daarvoor.

Dus maak je geen zorgen; brief nr is aan jullie. De rest zijn brieven die volgen aan onze bekenden. Je bént, als 1 van dé velen (exen), immers een maatschappelijk relevant en té makkelijk te polariseren topic. Mede daarom hou ik (nog steeds) van je! Je bent een wereldwijd fenomeen!

Maar als de liefdesdynamiek - of welke ook- van verbinden naar controleren verschuift krijg je (on)bewust: MACHT. En zo schreef mijn laatste ex mij definitief dakloos. Ik mijn ex man daar een overspel vóór trouwens.
Overigens klinkt beter in onze gedeelde brief. .
Macht is een rotwoord. Ex valt wel mee. Want poëtisch is dakloosheid ook toxisch, zelfs al ben ik bevriend met jou, lieve ex. Toch? Kenden wij elkaar? Niet echt. Dat maakt deze brief EXtra ruw.
Door jouw macht en die ik je gaf met mijn gehele hart, leefde ik in jouw en mijn structuren en tralies die braken.

Laat ik het bij mijzelf houden. Want ik heb echt bevriende exen die dakloos zijn. Door mij.
Net als ik. Door een hoop extra wat nog wel te brief komt.
En mijn brievenliefde is niet toxisch, after all.
Ik ben mijn exen dankbaar: Ik ben definitief dakloos van hart door jullie allemaal!
Men noemt mij tegenwoordig een mislukte roeping aangaande ONS. En die dakloosheid.

En geniet er best van. Leven als lekkende vulpen misstond me nooit.
Echter nu ben ik – denk ik – een liefdesbrief met een einde. Een echo van jou en mij. vet gehandicapt geraakt. Kort mij maar af. Soms vecht ik nog met jullie.
En ik moest het bij mijzelf houden…

Deel II

Dankjewel dus lieve exen: want met de meeste vecht ik openlijk en dat is oké.
Ik ben een schrijfster en jullie kregen mijn meeste brieven. Nooit zat er een doodssteek tussen, al garandeer ik

- dat patronen altijd kloppen en toch niet. Daarom klopte er geen zak meer van!
- dat taal alle zegt als ze ons tot ex maakt: ex-vrouw,
ex-man, ex-huiseigenaar, ex-werknemer, ex dit, ex dat, echt ex en zo... Ex gedetineerde, Zo zag het er voor mij uiteindelijk bijna uit met mijn schok van onze breuk.
Want het is super tof dat:
- taal en ritme een dynamiek in systeem en relatie is. Daarom schrijf ik jou als eerste. Ik schaam mij niet meer voor mijn relaties. Goddank 98% zich ook niet voor mij! Al sta ik tegenwoordig nog maar voor 2% garant ;)

Wij zijn stil zoals de meeste exen...
En je weet, als partner wilde ik gehoord worden.
Als mens bekend, beroemd of berucht desnoods. Ik ben nu wijzer , want die laatste is discutabel sinds onze laatste breuk. Met hoeveel zijn jullie? Ijdelheid. Dat ben ik geworden van ons. Eisenlijstjes die bijna onredelijk zijn.
En de wereld kent meer exen dan scheidingen Goddank.

Helaas ook velen daklozen.
--> En hoeveel daklozen heb ik sinds onze breuk geteld? Niet in bed hoor. Als mens. Daar waar jullie juist wilde dat ik voor mijzelf ging zorgen!
Ik kan niet meer tellen.
Tegenwoordig kan elke ex mij gestolen worden in toekomstige toekomend en voltooide tijd. Jullie niet.
Ik draag jullie mee.
Al werd ik privé. Dit is geen privé verhaal meer. Wel het begin. Exen zijn vaak het einde. Jij nog steeds.

Deel III – tevens slotsom:

De opening is hier gebleken. En we erkennen het allemaal. Exen bestaan net zoals lief en leed.
Vijandschap of vriendschap. Spreken, zwijgen of zaken eruit schrijven.

Ikzelf ben gevallen voor iets groters. Mijn exen weten het.
De ene zegt God, de ander zegt geluk of GEK en weer wat anderen navigeren extravagant wat op ons lot.

Mijn exen wezen mij op #ontwikkelings-trauma, en ik herschrijf vernieuwd het zoveelste dat is verbrandt... Daardoor wijst men mij op zelfzorg.
En ik de wereld.

Wij weten allang – mijn exen en ik - ... dat ik vroom Gristenvrouwtje mijn karma en stamina leerde kennen als bitch. En aan het einde van deze brief voel je de warmte die we ooit deelden... jij en ik – ja, elke ex.
Ze zijn op 1 hand te tellen. Die wel.
Ik heb het dan vooral over de warme persoonlijkheid die ik mis en jullie hopelijk ook, al val ik nog steeds voor de vele exen die ik een leven lang verwoordt… Jij ja. Allemaal. Al zijn jullie slechts 1 hand vol.

Mijn grotere gevallen ik: een verloren zelf in ontwikkelings-trauma naar liefde die doordrukt van binnenuit dwars door gezin, werk en framing van ‘t sociale leven dat wij wilde redden. Sorry dat ik ons niet redden kon, al spraken wij dat dakloosheid wreed is en leggen wij ons er bij neer. Ik niet.

Daarom ook deze start.

mijn exen kennen mij. Zij mogen mij altijd trauma noemen.
Maar laten we onze lezer beoordelen welke van onze brieven aankomen bij jou en mij. Gek of God? Of wat paradoxen op een hoopje taal dat Tas heet en nu je ex is. Ex what ever.

Goddank vielen wij, jij en ik, de wereld zal het van zichzelf moeten weten, nóóit voor bedrog, we wisten dat het leven eindig is toch?
Zowel wij... Jij. Onze eigen verantwoordelijkheid.

En ik zeker.

Liefs, je Tas.

Een liefdesbrief met een einde - gratis download

Een liefdesbrief met een einde - web versie

***

sneakpeak:

SOON: #deTweedeBrief

2e brief – Lieve cliënt,

Ik noemde je al in m’n eerste brief... Of je nou mijn ex bent, een ex-gedetineerde, dakloze deelnemer, een junk of één van de mensen die ik heb begeleid. Ik herken mijzelf in jou. Au. En wauw, ik kom hier via een brief aan mijn exen. Jij weet hoe exen werken… Ik ben je ex begeleider. Voor eeuwig….

Laten we eerlijk zijn.

Dit gaat dan niet over (zorg)relaties maar dat begreep je al, toch?

Laten we er wel weer over schrijven, als hoopverlener dit keer...

Vandaag werd ik geteld...

Thu, 10 Apr 2025 00:51:30 GMT

��️‍�� Doen wat we geloven ❤️ by @nonconformistexperience | Suno

...ineens was ik weer een dakloos persoon...

��️‍�� Doen wat we geloven ❤️ by @nonconformistexperience | Suno

Hai. Ik ben een zorgverlener die een jaar geleden -om precies te zijn 13 maanden- dakloos werd. Onverhoopt.
Ik had alles voor elkaar. Ik schreef wat leuke dingen en heb een mooi cv. Dacht ik. Mijn enige kink In de kabel 'was' een PTSS waarvan ik de Complexe variant eigen.

Aandacht tekort?

PTSS is eigenlijk een afkorting voor de ontwikkelingsstoornis die ik als kind opliep door een overmaat aan stress, onveiligheid en niet (her)kennen van liefde. Op en IN mijn persoonlijke verhaal is dit ontzettend veel pech hebben en wordt een affectie tekort genoemd, waardoor mijn brein zó gewired is dat ik wat moeite heb met basiselementen. Ik vind veel van mijzelf in de maatschappij, daarom werd ik een goede hulpverlener. Maar ; primaire dingen zoals je veilig voelen in de wereld waarin je overtuigingen je niet vanzelf vertellen dat je oké bent... waar je innerlijke stem en zelfs je innerlijke drive niet altijd zegt dat je oké of zelfs maar Goed Genoeg bent.
Dat is ruw, rauw, rouw en moeilijk. Ik schreef leuke dingen, zag alle kleuren van de regenboog en timmerde aan de weg.

Aan de weg timmeren met God

Ik was onderweg. Dacht ik.
Ik ben onderweg. Ik ben namelijk 39 en ik kom opnieuw tot mijzelf.
Waar ik op mijn 21e tot geloof kwam, was ik ook een DSM vol bijsmaken en trauma’s met noodzaak tot genezing van mijn wonden. Dat was schade uit de jeugdzorg.
Ik bleek ‘koppie koppie’ te hebben en op de maatschappelijke ladder bleek ik best de bom te zijn in kunnen communiceren.
Mijn loopbaan bij het Leger des Heils is er één van 14 jaar, onder mijn eigen volk waarvan ik dacht: ‘Hé, God ziet hen! Ik zal strijden tot het bittere eind zoals William Booth zegt!’
Ik pakte het leven eigenlijk wel op, vond wat zelf en eigenwaarde.
Deed long leuke en short term lieve mensen op, ik had een vrij standvastige zorgverlener en mijn streven was binnen de GGZ zélf ook een goed hulpverlener te zijn. Ik voelde mij gesteund en groeide. Ik ben bijna 40. De tijd vliegt.

Traumatische Stress is maatschappelijke real deal

Mijn bouwen aan relaties, bestaan en toekomst zal net als bij een ieder pieken en dalen hebben gekend. Maar een posttraumatische stress stoornis maakt mijn leven icm een laat ontdekte hoogbegaafdheid maart 2024 dakloos. En dan werk je bij het Leger des Heils… Als ervaringsdeskundige. Ja. Dat dus.
Ik kwam met jongens en met mannen op straat die mij helemaal In de kreukels zagen, ik verleende hun hulp en ik had alles wat hun niet hadden, nu zelf ook niet meer. Ik geloof dat niets voor niets gebeurt en alles reden heeft maar met het vele niets wat ik samen vond schrik ik mij te pletter. Ik vond mijzelf in de wereld, maar… De rand van de maatschappij steunde mij! De rollen waren omgekeerd en dit keer was ik er niet (meer) bij.
Mijn oude coping mechanismes traden in werking: drank, drugs gebruiken en ja, dat is eigenlijk best gezellig man… want het hele leven ging op zijn kop en ik stond schouder aan schouder met mensen, ruwe bolsters die mij buiten het werkveld beter begrepen dan ik daarbinnen. En ik was zo slim? Trauma is heftig. En serieus een maatschappelijk probleem. Maar afgelopen 13 maanden kunnen gelukkig velen mijn lachen horen getuigen. En velen lachen mee. Want hulpverlener was ik zeker te weten niet. Hoopverlener past beter.

Methodieken onder de loep

Leest dapper he. Ik snapte er geen drol van.
Het beroerde was dat ik mijn eigen methodieken anders ging bekijken en nu een jaar later heb ik geen andere woorden dan maar ‘alles’ in een blog.
Ik woon in een enorm antikraakpand, groter dan mijn verhaal want ik leef op en met andermans verhalen. Altijd al gedaan. Mijn woonruimte is een gunfactor zoals mijn gehele leven mij eigenlijk door vreemde verbanden altijd op pootjes komt. Maar. Nu. Even Niet.
Ik heb Niet Aangeboren Hersenletsel.
Verwijtbaar aan stress van dakloosheid.
Mijn karakter om maar door te gaan bezorgde mij een FNS (sorry, google maar). Tussendoor worstelde ik met longproblemen, hartfalen en viel ik. Een hersenschudding bleef onbehandeld door mijn onstabiele netwerk en de huisarts ethisch écht16 minuten te ver. . .
Ik at 5 maanden niet en momenteel leef ik op nutri drink en mag ik mens leren zijn in een revalidatiekliniek.

Ik worstel als een malle met zin, met bestaan en óók met de daklozentelling die er in Nederland aandacht krijgt. Er ligt een stigma op dakloosheid, die elke relatie van mij onder spanning kan zetten en mijn hart huilt onder het contract van 17 pagina ’s waarmee het Leger des Heils mij uit gunfactor uitbesteedde aan een vastgoedmakelaar. Niet inwisselbaar voor: Doen waar ik in geloof. Het motto van mijn bedrijf.

Beperkt voor het leven?

Ja. Die is binnengekomen. De vraag aan jezelf moeten stellen alleen al.
Ik ga kapot van eenzaamheid. Ben nooit alleen. Beperkt vind ik moeilijk te geloven. Toch ben ik het. Ik ben namelijk van nurture én nature een sociale hulphond. Een over hyperactieve lieve labrador en taal spuitend kanon, die ten diepste haar existentiële redenen, intrinsieke motivatie en de uitputting daarvan enkel kan delen met de hulp van 113 zelfmoordpreventie. En nee, ik vergeet geen mensen en de hulp van mijn God.
Ik heb overal in mijn netwerk mensen die weten ‘hoe ik erin sta’, mensen die mij hoopvol noemen, mensen waar ik vaak mee vecht, mensen binnen én buiten, voor én tegen systemen.

Ik weet eigenlijk niet zo goed wat ik met dit schrijven wil bereiken en toch weet ik het wel.
Het is vandaag de dag van de dakloze (s)telling en ik ben eigenlijk niet dakloos. Ik ben thuisloos.
Ik was hulpverlener en ik ben het niet meer, daarnaast weet ik niet of ik het ooit nog kan en wil zijn. En eigenlijk weet ik het wel. En vind ik het ook niet erg. Dat ik nu beperkt ben.

Flabbergasted back on track

Ik ben sinds vandaag weer online op LinkedIn, de boodschap is toch hoop want Ik wil Welkom, Warm en een thuis zijn.
Ik ben een misplaatste hoogbegaafde, daar kwam ik op mijn 34 ^e nogal ‘toevallig’ achter nadat ik een leven lang mijzelf probeerde te bewijzen. Ik ben daar klaar mee. Ik ben er tevéél door en mee verloren en God stond mij een Jobina toe. Ik ben dus overduidelijk en Over All �� ook nog eens een christin. Máár ik smeer mijn sausje niet over jou heen. Keuzes zijn ons belangrijkste erfgoed en Goddank besef ik mij dát ondanks dat ik een volledige nerd (geworden) ben, die – ik herhaal - alles is kwijtgeraakt. Inclusief mijzelf zoek in oude trauma's. De kracht zit in herhaling: Die aan complete wederopbouw doet.
Die nog steeds doet en wil doen wat ze gelooft.

Maar de rand van de maatschappij en ik zijn flabbergasted.
Ik weet niet hoe überhaupt moet beginnen aan een nieuwe dag, maar ik krijg haar elke dag.
Ik mis mijn maatje Wessie die me elke dag belt vanuit de bajes.
Ik denk veel aan een man Appie die ik ben verloren omdat hij denkt dat ik zijn gekke dingen veroordeel. Sukkel. Gedachtes aan de abortus op ‘ons’ kamp aan de bosrand in ons mooie Ede raken nog steeds. Ik heb geen kinderen. Wij hebben elkaar. De code pent.
Ik heb gister steun gezocht bij Mozes, een jongere broer van 23 die mij precies een jaar geleden eer betoonde om zijn slaapzak af te staan.

Vaag vertaald

Although a good story never ends…
Besef ik mij dat dit een te lang verhaal wordt. Ik ben een pinguïn. Met een NAH.
Ik vergeet zo gigantisch veel dat ik dit gewoon maar ingesproken heb vanuit wat jij ervan denken wilt.

Ik denk zelf dit : Hé joh. Ik ben warm, welkom, je kunt dit luisteren,
lezen en weet dit misschien ook gewoon wel. Dan hoef je boeken zoals 'Er komt een land bij de dokter' van Michelle van Tongeren niet voor te lezen.

Ik ‘bewoon’ in contradictie van mijn gehele geloof en bestaan een ontzettend groot huis en word voor wat dommig aangezien. Vind ik een prima verhaal, met een wolk van getuigen rondom.
Ik tel mensen.
Ik tel geen geld maar ik (ver)tel graag samen een goede uitkomst, want ik taal. En reken op jou. We doen dingen samen. Lieve mensen.
We bezitten niets en proberen dat bij elkaar.
Ik leef dan ook overal en nergens, zolang ik maar rond volk ben dat ik begrijp. En zij mij een beetje. Ik zit zó met je aan tafel en makkelijk op de stoep.
In een portiek of ga met je staan in een hoek.
Praat of mag ik er geen woord over spreken?
Ik voel mij monddood en eenzaam, maar luister en we weten allemaal dat het ergens om draait, ons gehele leven door. Ik draai alles om. Nietwaar? Ik denk dat ze dat opstaan noemen. Ik moest eerst een beetje doodgaan, dat ook.

Vaag verhaaltje?
Luister eens wat liederen van #DeErvaringsdeskundigeDichter, die je vindt met een klik op de link naar mijn Suno account.
Ik geloof en wil doen wat ik geloof.

( ��️‍�� Doen wat we geloven ❤️ by @nonconformistexperience | Suno )

Doen wat we geloven

Ook als ik doodsziek of doodsbang ben. We hebben allemaal een stem en meningen zijn er toch al teveel. Deze laatste zin is plagiaat en dat is precies wat iedereen een leven lang pleegt. Laten we elkaar helpen. Het leven is niet altijd leuk. En ik zou willen dat ik nog hoog van mijzelf kon denken, maar zelfs mijn IQ is aan getal hetzelfde aan losse kogels om jouw oren verwoorden.
Het leven is echter oplossingsgericht. Het is een stuwkracht die ons binden kan.

Tot slot

Al ben ik maar wat ruis op LinkedIn en schrijf ik gratis boeken voor mensen die mijn pad kruisen. Vrijwillig en zonder dwam. Goodwill moet ook mij nog alledag toekomen. En dan dank ik schadevergoeding vanuit jeugdzorg die mij deed beseffen dat de ''schadevrijstelling'' vanuit de GGZ op hetzelfde neerkomt. Ik plas buiten elke rand en deed dat onlangs nog in een bos.

Dit is mijn stem en een #boks van de ervaringsdeskundige dichter.

Meneer wijlen William Booth, grondlegger van het Leger des Heils zegt dat hij strijdt tot het bittere eind,
Ik ben niet bitter. Ik hou van het leven. Ik hou van God.
Ik ben zo’n mafkees die van iedereen kan houden, zelfs als ik bijt. Je zou het trauma kunnen noemen, maar dan moet je me toch echt eerst kennen.
Ik ben namelijk niet in strijd, wel gebroken.

Schrijf, lees of luister mee.

Deel je dit verhaal?

��️‍�� Doen wat we geloven ❤️ by @nonconformistexperience | Suno